Tardes na praia

Schopenhauer na Rapadoira

O luns á tarde aproveitando o anticiclón baixei á praia da Rapadoira en Foz, para sentarme un pouco ó sol e levei comigo A Metafísica do amor, de Schopenhauer. Dúas cousas me quedaron claras:
1. A Natureza embauca ó individuo , que ve, iluso, na súa propia ventura o que en realidade é o ben da especie. Ou sexa: o amor é só "o xenio da especie que se aproveita da satisfacción dese desexo". Xa non creo no amor.
2. Xa non estou en idade de merecer.
De qué ven isto: pois segundo o filósofo, os homes só dan preferencia ás mulleres comprendidas entre os 18 e os 28 anos, por cuestións fisiolóxicas: "la juventud sin belleza tiene siempre atractivo; ya no lo tiene la hermosura sin juventud"
ai! qué pena! só me quedaba seguir lendo, por se atopaba algún elemento de ánimo para continuar... aliviome saber que a segunda consideración (a saúde) e a terceira (el esqueleto) permítenme continuar na loita, grazas a Deus, non teño "una conformación defectuosa ni un talle desviado"!!
O mellor do conto é que "a beleza da cara non se toma en consideración" así me explico eu ese refrán de "la suerte de la fea, la guapa la desea".
Por último, tamén me deixou claro que na muller non é perdoable o adulterio e que o home ten a necesidade de ir na busca de outras mulleres, así como que á muller non lle importa estar con un necio, prefire a un tipo "cachas" que non ten cerebro, porque a intelixencia xa a pon ela. ( Ai Señor!!!!! inda por riba aturar a un parvo!!!).
Este Schopenhauer acabou con lustros de lírica na miña cabeza. Paxariños, que diría meu pai.
"O espírito da especie é o único que dunha soa mirada pode ver qué valor teñen os amantes para el e cómo lle poden servir para os seus fins" Qué triste non?
Quédome con unha cita que fai de Shakespeare "Who ever lov'd, that lov'd not art firsts sight? (Ten amado quen non amou á primeira vista?)

paloma - andres calamaro

Andrés Calamaro "Mi Gin Tonic"

Mi Enfermedad

Un paseo a carón do río Ouro

Nas aforas da vila de Alfoz atopamos a Finca Galea. Un lugar rodeado polos meandros do río Ouro e onde se celebran banquetes; O río ten o fondo de cor cobriza, dourada, e caín na conta do senso do seu nome. Un locus amoenus no que destacaría o muíño e un batán, artiluxio curioso utilizado para tratar o liño e que me lembra aquelas páxinas do Quijote, tan entrañables para min. Unha lagoa, árbores singulares, flores, e moitos paseos nos que a auga é a protagonista. Mostrareivos máis imaxes e recomendo a visita, a pesares dos tres euros.

Alfoz e Pardo de Cela

A tarde de onte adiqueina a Alfoz, cámara en ristre para poder facer algunha foto dos restos da fortaleza, que lle chaman de Pardo de Cela, pero hai opinións que afirman que era propiedade dun fidalgo vasalo do Mariscal; é unha construcción cúbica de tres plantas construida en sillería de granito e almenada. A porta é arqueada e está flanqueada por dúas fiestras xeminadas. No segundo piso a fiestra é adintelada. Saiu o sol pero facía frío. É fermosa a vista sobre o val. A torre érguese sobre unha aldeíña medio deserta pola que paseaba unha velliña con sombreiro de palla. Ó carón da torre hai unha capela pequena. a primavera vai chegando pouco a pouco.

O mar é diferente cada día

Eu que son de terra adentro, necesito saber que o mar está preto, aínda que non vaia a velo con frecuencia. O saber que está ahí é suficiente para min. Por iso desde que cheguei á beira do Cantábrico, todos os días, sin fallar un, chova ou faga sol, vou ver o mar paseando cara a praia de Llas, ou mesmo no coche. Necesito saber que cor ten cada día: sexa gris, turquesa, azul marino, azulón ou orlado de escumas. Deixo unha imaxe primaveral deste mar desde San Cibrao. Moitos saúdos a todos, e "mente positiva": ainda nos peores momentos "de todo se aprende".

San Cibrao

a

Un dos poucos días soleados que viñeron neste mes de maio, pilloume na fermosa vila mariñeira de San Cibrao. Unha comida con amigos ó lado da praia, nun sinxelo restaurante e a bó prezo, e un paseo pola praia ata o faro, e polas rúas estreitas, descubriume un lugar dos máis auténticos e fermosos da Mariña. O peor é ver ó lonxe a industria que afea enormemente a paisaxe, pero é unha vila inesquecible. Despois de subir ó faro, descubrimos na baixada Oeste a excavación dun castro no medio do pobo. Seguimos de paseo entre casiñas con moitas flores e chegamos a unha capela e dalí de novo ó porto e á praia. Quiteille unha foto á Maruxaina, esa serea que da nome a unha festa do verán, e contáronme que é unha celebración moi vistosa e divertida onde se vai buscar en lancha á serea (unha boneca) e se leva para a vila para enxuizala por ter provocado a morte de mariñeiros co seu canto enganoso. Escollina para a foto do meu perfil, inda que eu non son nin medio peixe, nin canto, nin mato homes... de momento. Bromas aparte, recomendo a visita a San Cibrao a todos os amantes do mar e do auténtico. Mágoa do incipiente feismo urbanístico que non perdoa.

Casamento en Salamanca

Esta fin de semana foi vertixinosa: Desde Foz a Trastámara o venres: peluquería e estecienne. De Trastámara ata Salamanca o sábado e de regreso a Galicia o domingo para poñer rumbo a Foz ás 6.30 da mañá. Todo isto sen apenas ir á cama; pero síntome orgullosa de ter deixado o pavillón galego ben alto en Salamanca, e disfrutar da noite e da compañía ata o amencer. Divertinme moito e estou superando o sono a base de cafés; nunca me arrepinto de trasnoitar. Valoro a amistade como un dos mellores agasallos que che pode dar a vida, e síntome emocionada de poder compartir coa miña amiga un dos momentos máis importantes da súa vida. Salamanca é para min unha cidade marabillosa. Esta era a cuarta vez que a visito e sigo sorprendéndome das súas rúas. Teño ganas de voltar con tempo para pasear tranquilamente e sen choiva.

Sargadelos, arte e artesanía

Sentindo que hai gustos para todo, non vou avogar por Sargadelos afirmando que é a mellor porcelana do mundo, mais é innegable que o deseño da última etapa, xa con Seoane e Díaz Pardo, é único no panorama nacional e internacional; e a pesares dos intentos de outras fábricas, é inimitable; non hai máis que ver as imitacións de firmas como Lladró ou Galos. A resposta é ben sinxela: non é só a forma senon tamén as IDEAS. Esta cerámica ten ALMA. Cada peza ten un senso e un por qué. Non se deixa nada ó azar, senón que cada figura, cada gravado ou cada pintura nun prato, está inspirada na Historia de Galiza, nas mostras de arte que existen desde a cultura castrexa, a etapa medieval e ata as galerías da Marina da Coruña, (unha vaixela reproduce esas vidreiras) ou no cine galego (remítovos á unha das últimas creacións da fábrica que é "Mamasunción", homenaxe ó curto de Chano Piñeiro sobre o drama da emigración). Podedes consultar as últimas liñas de creación na páxina de . Estarei sempre prendada desta illa creativa que inda podemos atopar na nosa terra.